διαπυροΝ

Κυριάκος Αθανασιάδης – Δυο σημειώματα για πέντε φόνους

In Uncategorized on Οκτώβριος 11, 2010 at 4:36 μμ

Κυριάκος Αθανασιάδης

 

 

Δυο σημειώματα για πέντε φόνους

[Δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα «Αθλητικά Νέα» στις 19.4.2010 και στις 06.5.2010 αντίστοιχα.]

[Χαμί Νατζάφι, 28 Απριλίου 2010]

«Τους λένε Σκοπιανούς, τους λένε Αλβανούς, τα ρούχα μου θα ράψω με δέρματ’ απ’ αυτούς». Σου αρέσει το συνθηματάκι που γκάριζαν τα καϊνάρια μας στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου; (Και δεν εννοώ αν το κρίνεις εύηχο ή μετρικά σωστό, ε; Να ξηγιόμαστε). Αν απαντήσεις «ναι», τότε ΕΣΥ, μόρτη, τοποθέτησες τη βόμβα που ρήμαξε το ωραίο ανθρώπινο κορμί του Αφγανού αδερφού μου: του Αφγανού παιδιού μου. Και έραψες τα ρούχα σου με δέρμα απ’ αυτό.

Λοιπόν, και για να ξέρεις, ήταν ένα πολύ ωραίο δέρμα το συγκεκριμένο. Πρώτης ποιότητος. Με γεια σου με χαρά σου. Τώρα έχεις πάνω σου (επιτέλους) κάτι που ν’ αξίζει. Γιατί μέχρι τώρα, στη μίζερη χαμωζωή σου, σ’ αυτό το σαπρό τίποτα που νόμιζες ζωή, δεν είχες άλλο τι της προκοπής. Τίποτα. Ούτε μπορούσες να αποκτήσεις διαφορετικά. Αλλά με τη βόμβα σου τα κατάφερες. (Μ’ όλες σου τις βόμβες τα καταφέρνεις). Διαμέλισες ένα ωραίο σώμα, ένα ωραίο τρεμάμενο σώμα, του πήρες το δέρμα, κι έγινες κι εσύ μέλος (έστω: μασκαρεμένο) της κοινότητας των ανθρώπων. Άντε, κι εις ανώτερα. (Όχι τα ρούχα σου, ρε καημενάκο, την άλλη φορά: το πρόσωπό σου: το πρόσωπό σου κοίτα να ντύσεις με δέρμα, όπως ο Λέδερφεϊς – το πρόσωπό σου ντύσε. Κόλλα τους μακελεμένους ιστούς στο άσχημο πρόσωπό σου. Για να ομορφύνεις).

Και το άλλο, παιδί μου; Ε, μασκαρεμένε άνθρωπε; Ε, Λέδερφεϊς; Το άλλο σε άρεσε; Το «Έλληνας γεννιέσαι, δε γίνεσαι», λέω. Το γουστάρεις; Το νιώθεις; Το δέχεσαι; Ναι, ε; Ωραία. Εγώ πάλι γουστάρω τέρμα ένα κατιτίς άλλο. Το «Τρόμπας δε γεννιέσαι, γίνεσαι». Όπως και το «Γεννήθηκες άνθρωπος, αλλά δε στάθηκες άξιος αυτής της τιμής: κατήντησες γουρούνι με σάπια κοιλιά». Ναι, αυτό μετρικά πάσχει. Δεν έχει καν καμιά ομοιοκαταληξία της προκοπής.

Αλλά ποιος χέζει τα μέτρα και τις ρίμες, βλακάκο, όταν ζουν ανάμεσά μας τα Ορκ τής Μέσης Γης και σπέρνουν βόμβες; Ποιος νοιάζεται για φιλολογίες όταν ο μόνος υπερβλάξ θεός που διαφεντεύει την πλάση κηρύττει τη βία με κάθε σαλιασμένη αποστροφή του λόγου του;

Όχι εγώ πάντως. Εγώ τάσσομαι με τον άνθρωπο. Θα ζήσω και θα πεθάνω παρά τω πλευρώ του ανθρώπου. Δηλωμένος εχθρός της απαίσιας βίας σου.

Εγώ ο Δείμος, εγώ ο Κυριάκος Αθανασιάδης του Χρήστου και της Ευγενούλας: θα ’μαι μια ζωή με τον Άνθρωπο. Θα ’μια μέχρι να κλείσω τα μάτια Τούρκος (και περήφανος που είμαι Τούρκος), Αλβανός (και περήφανος που είμαι Αλβανός), Μακεδόνας (και περήφανος που είμαι Μακεδόνας), Βούλγαρος (και περήφανος που είμαι Βούλγαρος). Θα ’μαι Γερμανός, Αμερικάνος, Ιβοριανός και Ζαϊρινός (και περήφανος).

Εγώ θα ’μαι Τσιγγάνος.

Εγώ θα ’μαι Αφγανός δεκαπέντε χρονώ.

Και θα σε νικήσω στο χαλαρό. Με την περηφάνια μου και με την τιμή μου. Με την αξιοπρέπειά μου.

***

[Παρασκευή Ζούλια, Επαμεινώνδας Τσακάλης, Αγγελική Παπαθανασοπούλου και το αγέννητο παιδί της, 5 Μαΐου 2010]

Η απέχθειά μου προς τα σταλινικά Αριστερά κόμματα με είχε στρέψει στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς (για Δεξιά ούτε λόγος προφανώς), και οι τρελές ομοιότητες της δεύτερης με την πρώτη (τρελές όμως) με οδήγησαν λογικότατα στον so called Αναρχισμό κάπου στα μέσα της δεκαετίας τού ’80. Από τον τελευταίο με εξέμεσε η πρωτογενώς βίαια φύση του και η ηλιθιότητα των λεγόμενων «αναρχικών», των ανοήτων σφετεριστών της «ιδεολογίας» του. (Και η αμορφωσιά του συνόλου τους – τραγικά άσχετοι, αστοιχείωτοι, απαίδευτοι, σε βαθμό ΒΙΤΡΙΟΛΙΚΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ. Για να ’χετε μιαν εικόνα, η λέξη «μπαχαλάκηδες» τούς χαρακτηρίζει 1000%. Μιλάμε για κρετινισμό τού στυλ, «’Ντάξ’ μωρέ, ντα ζμπάσω ας ’ούμε». Όπως ακριβώς το ’πε ο αείμνηστος Ηλίας Πετρόπουλος: «Στην Ελλάδα, υπάρχουν εφτά αναρχικοί». Και πολλούς έβαλε…) Ε, το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τα ιταμά παρακάλια για «Λεφτεργιά στον τάδε αιχμάλωτο του Κράτους», όλ’ αυτά, λέω (και άλλα διάφορα που δεν είναι της παρούσης), με υποχρέωσαν να πάρω το καπελάκι μου και να φύγω ακροποδητί από το «χώρο». Κι ας εργάστηκα, κι ας έκανα, κι ας έρανα, κι ας μόχθησα, κι ας αγάπησα, κι ας (τάχα) με χρειάζονταν.

Λοιπόν, και για να μην τα πολυλογούμε, δεν υπάρχει τραγικότερη ανθρώπινη νομοτέλεια απ’ αυτήν τής άσκησης βίας. Και, μολονότι καθετί ανθρώπινο μου είναι, ναι, οικείο, δε μου είναι ταυτοχρόνως και αποδεκτό. (Ελάχιστα ανθρώπινα είναι του γούστου μου – σε αντίθεση με τα των λύκων, φέρ’ ειπείν, ή των φαλαινών, που όλα τους τα γουστάρω). Η βία, επίσης, δεν έχει «χώρους», χρώματα και παρατάξεις. Η βία είναι απλώς απάνθρωπη (πολλά ανθρωπινά πράματα είναι απάνθρωπα: μη γελιέσαι), εγκληματική, φασιστική και ατελέσφορη. Κτηνώδης. Ποτέ και πουθενά δεν οδήγησε σε ΤΙΠΟΤΕ καλό η άσκησή της. Ποτέ και πουθενά. Και μήτε πρόκειται. ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΣΕ ΚΑΤΙ ΚΑΛΟ, ΠΑΛΙ ΤΗΝ ΑΡΝΙΕΜΑΙ. Όπως θα αρνιόμουν να βιάσω, παραδείγματος χάριν, την κόρη μου ή τον γιο σου για να μην……… (βάλε ό,τι θες στις τελείες). Όλοι οι βιαιοπραγούντες χαιρετούν με τεντωμένο χέρι και τεντωμένη παλάμη. Όλοι τους είναι Ναζί. Άρα τίθενται αυτόχρημα στο απέναντι από το δικό μου «στρατόπεδο».

Για το θέμα των ημερών μια λέξη. Συμφωνώ (και όχι χτες, όπως η συντριπτική πλειονότητα των συμπολιτών μου, συνελλήνων μου, συν-Αρειανών μου, και τρέχα-γύρευε), συμφωνώ ΑΠΟ ΜΙΑ ΖΩΗ ΤΩΡΑ σε ό,τι κι αν πεις για το απεχθές Κράτος, τους λωποδύτες πολιτικούς, τους τσαρλατάνους κυβερνώντες, τους ζοφερούς επιχειρηματίες, τα βδελυρά αφεντικά, τις πολεμοκάπηλες βδέλλες, τα κοσμικά παράσιτα, τους φονιάδες των λαών Αμερικάνους, Έλληνες, Τούρκους, Κογκολέζους κ.ο.κ.

Συμφωνώ πως τα μέτρα για να μη γκρεμιστεί η χώρα είναι δυσβάσταχτα, ελέγξιμα, πρόχειρα, άδικα κλπ. κλπ. (Και πως δε λύνουν καν το ΜΕΙΖΟΝ πρόβλημα της χώρας: το σπρώχνουνε μοναχά μια στάλα, κι ό,τι κάτσει).

Αλλά για το κατάντημα αυτό (που κάθε άνθρωπος με δυο δράμια νιονιό ανέμενε από ώρα σε ώρα – και πολύ άργησε) ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΣΥΝΥΠΕΥΘΥΝΟΙ. Όλοι. Μηδενός εξαιρουμένου. Μηδενός.

Έχουμε χτίσει μια φαντασιακή Ντίσνεϊλαντ από το 1821 και δώθε (διορθώνω: μας τη χτίσανε, μας τη χάρισαν – ή καλύτερα: τη χάρισαν στο παρελθόν ΤΟΥΣ οι Ευρωπαίοι, και κανένας επαναστάτης Ρωμιός: μια Ελλάδα ήταν απαραίτητη για να ’χουν καταγωγή οι Ευρωπαίοι: ένα «λίκνο» του πολιτισμού τους – έτσι γεννηθήκαμε), έχουμε χτίσει, λέω, μια παιδούπολη που ΑΓΝΩΣΤΟ ΠΩΣ αντέχει τον αυτοεξευτελισμό της τόσο καιρό τώρα. Κλέβουμε, ρημάζουμε, κοπανιόμαστε, καίμε, χτίζουμε, κρύβουμε, λαδώνουμε, σουρώνουμε, ρευόμαστε, κάνουμε ό,τι γουρουνιά μπορεί να φανταστεί ανθρώπου νους, ό,τι σιχασιά μάς καυλώσει, και περιμένουμε κι από πάνω να «τα πάμε καλά».

Ε μα δεν πάει έτσι το πράγμα. Δε θα τα πάμε καλά. Και δε θα τα πάμε καθόλου καλά και με τα κόμματα και τις οργανώσεις τους που σύρουν τα πρόβατα στους δρόμους. Είναι αμαρτωλά όσο δεν πάει. Και επιχαίρουν επί πτωμάτων και ερειπίων για να μαζέψουν τον έρμο τον κοσμάκη στις στάνες.

Δεν ξέρω ποιος έκαψε ζωντανούς τους γιους και τις κόρες μου στην τράπεζα. Αντεξουσιαστές, ακροδεξιοί, πράκτορες ή όποιος άλλος. Ξέρω μονάχα πως μερίδιο στο χαμό τους έχω κι εγώ. Γι’ αυτό ζητώ ταπεινά συγγνώμη από τους νεκρούς, και εκφράζω τα θερμότατα συλλυπητήριά μου στους οικείους τους.

Και (επί του πρακτέου), όσο απλώνεται αυτή η βία δίχως κανένας να αντιστέκεται, δεν πρόκειται ΠΟΤΕ να ακολουθήσω καμιά πορεία σε κανέναν δρόμο. Τέτοιες βίαιες πορείες και θλιβερές «εξεγέρσεις» είναι χίλιες φορές πιο ατελέσφορες από τα όποια μέτρα. Χίλιες φορές. (Πρώτοι απ’ όλους το γνωρίζουν αυτό οι διοργανωτές τους). Και θα οδηγήσουν σε τραγωδίες ασύλληπτου μεγέθους.

Κυριάκος Αθανασιάδης (Θεσσαλονίκη, 1963): Συγγραφέας. Από το 1984 εργάζεται ως επιμελητής εκδόσεων. Από το 1987 έχει εκδώσει εφτά πεζογραφικά βιβλία με αφηγήσεις χαμού (http://ekdoseis-digma.blogspot.com/) και περισσότερα από δέκα παιδικά/εφηβικά (νουβέλες και παραμύθια).

Advertisements