διαπυροΝ

Μιχάλης Μαραγκάκης – Η αδελφοσύνη ως μόνη απάντηση στη βία

In Uncategorized on Οκτώβριος 11, 2010 at 2:48 μμ

Μιχάλης Μαραγκάκης

 

 

Η αδελφοσύνη ως μόνη απάντηση στη βία

 

Δύο επιστολές και ένα άρθρο

για τα αιώνια και αναπάντητα ερωτήματα

Ενθουσιασμός και καταιγισμός ιδεών από την πρό(σ)κληση να γράψουμε όλοι μαζί σε ένα βιβλίο για την πολιτική βία ή απλώς για τη βία ή μάλλον ενάντια στη βία ή καλύτερα για τη μη βία. Ένα βιβλίο που να μπορέσει, αν δεν απαντήσει πειστικά, να αποκαλύψει τουλάχιστον το βαρύ πέπλο ανοίγοντας ή επαναφέροντας το διάλογο για την ιστορία, τη φύση, τις μορφές, τα αποτελέσματα και το μέλλον της βίας σε σχέση με το μέλλον μας και αναπόσπαστα το μέλλον του πολιτισμού και της αληθινής ζωής, αν ακόμα αυτές οι λέξεις έχουν νόημα.

Μπορούμε, αλήθεια; Είμαστε έτοιμοι να απαντήσουμε και ικανοί να συμφωνήσουμε;

Τι είναι η βία;

Ποιο το αίτιο γέννησής της;

Μπορεί να είναι αποδεκτή;

Είναι πάντα καταδικαστέα;

Υπάρχει όριο ανοχής στη βία;

Είναι αναπόσπαστο κομμάτι της φύσης μας ή επίκτητο κοινωνικό χαρακτηριστικό;

Είναι η βία εργαλείο πολιτικής επιβολής, χειραγώγησης και εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο ή εργαλείο κοινωνικής και πνευματικής απελευθέρωσής του;

Υπάρχει δίκαιη βία;

Είναι η βία δύναμη ή αδυναμία;

Υπάρχει ουσιαστική και ποιοτική διαφορά μεταξύ επιθετικής και αμυντικής βίας;

Είναι ή δεν είναι τελικά η μορφοποίηση ή εξωτερίκευση του εσωτερικού ψυχικού και πνευματικού μας κόσμου;

Μπορεί η βία να παραβιάζει ή αντίστοιχα να υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες;

Ο σκοπός αγιάζει τη βία;

Γιατί σχεδόν πάντα η ανθρώπινη ιστορία ταυτίζεται με την ιστορία της βίας;

Δικαιολογείται η επαναστατική βία;

Η βία καταστέλλει τη βία ή γεννά πάντα περισσότερη βία;

Τι αληθινά κρύβεται πίσω από την τυφλή βία;

Η ωμή βία είναι η αδικαιολόγητη βία;

Η θρησκευτική βία είναι θρησκευτική;

Διδάσκεται και διδάσκει η βία; Τι διδάσκει;

Μπορεί να υποχωρήσει η βία; Χρειάζεται κάτι να γεμίσει το κενό που αφήνει;

Είναι αυτονόητες για όλους μας οι απαντήσεις σε όλα αυτά; Και πώς να απαντήσω εγώ ο έρημος σε όλα αυτά με τρόπο βιωματικό, όπως δεσμεύτηκα;

Σε αυτή τη συγχρονία, και ως συμβολή σε αυτήν την προσπάθεια, επανήλθαν στη μνήμη μου και ανέσυρα από τα συρτάρια μου δύο επιστολές και ένα άρθρο. Μια επιστολή του 2007 προς την τουρκική κυβέρνηση για την άμεση απελευθέρωση του φυλακισμένου τούρκου αντιρρησία συνείδησης Χαλίλ Σαβντά και μια του 2008 προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως για την υποστήριξη, το σεβασμό και την υπεράσπιση του αγώνα μας να πράττουμε κατά πώς ορίζει η συνείδησή μας. Το άρθρο μου στη μνήμη της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Τα Νέα της Λευκάδας το 2008.

Πιστεύω πως η άρνηση της βίας προϋποθέτει να μην αναγνωρίζεις ποτέ και πουθενά και σε κανέναν εχθρούς, αλλά να αντικρίζεις πάντοτε, παντού και σε όλους μόνον αδέλφια. Να μην παγιδεύεσαι από τον πλανημένο που ορθώνεται πάνοπλος και απειλητικός απέναντί σου, αλλά να βλέπεις τους πάντες σαν αδέλφια που πρέπει να υπερασπίσεις, να πείσεις, να μοιραστείς και να απολαύσεις μαζί τους, έστω κι αν αυτό χρειαστεί να γίνει σαν συνέχεια μιας δική σου θυσίας.

***

Ανοιχτή επιστολή

του αντιρρησία συνείδησης Μιχάλη Μαραγκάκη στις 11.03.2007

Κύριε Πρόεδρε της Τουρκικής Δημοκρατίας,
Κύριε Πρωθυπουργέ,
Κύριε Υπουργέ της Εθνικής Άμυνας,
Κύριοι Στρατοδίκες,

 

 

Με μεγάλη θλίψη και αγωνία για τη μακρόχρονη ταλαιπωρία, τους εκφοβισμούς, την κακοποίηση και το βασανισμό, κατά το χρόνο κράτησής του, του αντιρρησία συνείδησης Χαλίλ Σαβντά, καθώς και για τις συνεχιζόμενες διώξεις του για την ίδια πράξη με διαφορετικό κατηγορητήριο, σας απευθύνω έκκληση να δείξετε την πρέπουσα προσοχή και να συμβάλετε αποφασιστικά στη δικαίωση του φυλακισμένου αντιρρησία συνείδησης που δικάζεται την Πέμπτη 15 Μαρτίου στο Στρατοδικείο.

Εσείς, που έχετε την ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας σας, γνωρίζετε καλύτερα από όλους μας πως σήμερα ολόκληρος ο κόσμος υποφέρει από τη βία, το θάνατο, τη θλίψη, τον πόνο και τις καταστροφές που προκαλούν οι πόλεμοι, καθώς και από τις παραβιάσεις βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών. Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια τσαλακώνεται, το δικαίωμα να ζεις αντικαταστάθηκε από το δικαίωμα να σκοτώνεις, οι κόποι μας σπαταλιώνται σε ατελείωτους εξοπλισμούς, λαοί που μπορούν να ζήσουν ένα καλύτερο αύριο διχάζονται, και ζούμε μέσα στην αβεβαιότητα και στο φόβο για το μέλλον και για το μέλλον των παιδιών μας.

Μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα του απέραντου πόνου που απλώνεται παγκόσμια, έχετε την τύχη ένας νέος άνθρωπος, ένας ενεργός πολίτης και άξιος συμπατριώτης σας, να βρίσκει το κουράγιο και τη δύναμη να υψώνει το ανάστημά του και να φωνάζει σε όλους μας ότι υπάρχει και άλλος δρόμος, μια άλλη επιλογή για ένα καλύτερο αύριο.

Και βέβαια δεν είναι μόνος του! Εκατοντάδες ενεργοί πολίτες και στην Ελλάδα και στην Τουρκία, εκατοντάδες χιλιάδες σε όλο τον κόσμο, βαδίζουμε τον ίδιο δρόμο και στεκόμαστε δίπλα του διαμορφώνοντας τις συνθήκες για έναν ειρηνικό κόσμο τού αύριο.

Αυτό το χρέος απέναντι στους λαούς μας και το μέλλον τους με οδήγησαν πριν 20 χρόνια να αρνηθώ τη συμμετοχή μου σε κάθε στρατιωτικό μηχανισμό βίας και πολέμου, με αποτέλεσμα να παραμείνω 20 μήνες στις ελληνικές στρατιωτικές φυλακές, διεκδικώντας δίκαιη νομοθετική ρύθμιση στο δικαίωμά μας να αρνούμαστε τον πόλεμο, με το θάνατο και την καταστροφή που σκορπίζει.

Έτσι σήμερα, σαν ενεργός πολίτης, σαν πατέρας πέντε παιδιών που θέλω να ζήσουν χωρίς πολέμους, αλλά και σαν εκπαιδευτικός που θέλω κανείς μαθητής μου να μην ζήσει την φρίκη του πολέμου, αισθάνομαι να μοιράζομαι με τον τούρκο αδελφό μου αγωνιστή αντιρρησία συνείδησης Χαλίλ Σαβντά αυτόν τον ωραίο αγώνα. Έναν αγώνα αναζήτησης αληθινής ειρήνης και ευημερίας των δύο λαών μας, με κατανόηση και συνεργασία, που οδηγεί στη συναδέλφωσή μας, μακριά από την αυτοκαταστροφική ανάπτυξη των εξοπλισμών, τη στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας μας, τις ισορροπίες τρόμου, το αβέβαιο μέλλον.

Δεν δικαιωνόμαστε, αλήθεια, και οι δύο, εάν αναλογιστεί κανείς τι συνέβη ή τι συμβαίνει σήμερα στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στο Σουδάν και σ’ όλη τη Μέση Ανατολή;

Ζητώ, λοιπόν, στο όνομα της ειρήνης και της φιλίας των δύο λαών μας να αφήσετε ελεύθερο να πράττει κατά πώς ορίζει η καρδιά και η συνείδησή του τον φίλο μου αντιρρησία συνείδησης Χαλίλ Σαβντά και να κάνετε γρήγορα τις αναγκαίες νομοθετικές ρυθμίσεις αναγνώρισης του δικαιώματος της αντίρρησης συνείδησης. Έχει ανάγκη η χώρα σας τέτοιους άξιους και θαρραλέους πολίτες και η αναγνώριση του δικαιώματος της αντίρρησης συνείδησης θα είναι ένα πραγματικά μεγάλο βήμα να βρεθεί ο λαός σας ενωμένος με τις αξίες και τους στόχους όλων των άλλων ευρωπαϊκών λαών, με τους οποίους θα μοιραστεί το μέλλον.

 

Μιχάλης Μαραγκάκης, αντιρρησίας συνείδησης

 

***

Ανοιχτή επιστολή

του αντιρρησία συνείδησης Μιχάλη Μαραγκάκη

προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως το 2008.

Παναγιότατε,

 

Ονομάζομαι Μιχαήλ Μαραγκάκης […] Το 1986 αισθάνθηκα την ευθύνη να αρνηθώ τη συμμετοχή μου στις στρατιωτικές ένοπλες δυνάμεις της χώρας μου, αποκηρύσσοντας τη βία και τον πόλεμο ως μέσο επίλυσης προβλημάτων μεταξύ γειτονικών κρατών που διαμορφώνουν ανταγωνιστικά και εχθρικά τη σχέση των λαών τους.

Θεωρώ ότι κάθε πόλεμος είναι εμφύλιος πόλεμος και οι στρατοί η πιο σύγχρονη μορφή δουλείας και εκπαίδευσης στη βία. Είναι ακόμα εργαλείο του αρχέκακου και μοναδικού εχθρού μας για την παγίδευση, το βασανισμό, την καταστροφή του ανθρώπου και όλης της δημιουργίας. Τα όποια προβλήματα υπάρχουν στη σχάση γειτονικών κρατών, αλλά και η αδυναμία λύσης τους είναι καρπός της αποστασίας του γένους μας από το θέλημα του πανάγαθου Κυρίου και Δημιουργού. Η συμμετοχή στον πόλεμο είναι πάντα κακό και ο πόλεμος πάντα αμαρτία. Δεν αρκεί η καθαρότητα των κινήτρων που προβάλλονται για να καθαγιαστεί ο πόλεμος. Ο πόλεμος δεν καθαγιάζεται ποτέ. Στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στην Παλαιστίνη και σε κάθε σημείο του πλανήτη όπου αναπτύσσεται η βία του πολέμου. Η ιδιότητα του χριστιανού, αφενός, και του πολεμιστή, αφετέρου, είναι ασυμβίβαστες. Δεν υπάρχουν ιεροί πόλεμοι. […]

Οι Τούρκοι και οι πρόσφατα εμφανιζόμενοι στην κατεχόμενη βόρεια Κύπρο, τουρκοκύπριοι ή μη, αντιρρησίες συνείδησης αντιμετωπίζουν επώδυνες πιέσεις, εκφοβισμούς, διώξεις, μακρόχρονες φυλακίσεις, βιαιοπραγίες και κοινωνική απομόνωση. […]

Με τη σοφία και τη διάκριση της Παναγιότητάς Σας, μπορείτε να κατανοήσετε και να εκτιμήσετε τα κίνητρα, τις προτάσεις και τις ανάγκες του ελπιδοφόρου κινήματος των αντιρρησιών συνείδησης και τη σημασία του στον κόσμο μας που καταρρέει από τη βία, τον πόλεμο, την εκμετάλλευση, το διχασμό των ανθρώπων.

Περιμένουμε κατά το κύρος, τον ποιμαντικό ρόλο του Οικουμενικού Πατριαρχικού θρόνου που επαξίως επιμελείσθε να υπερασπίσετε, κατά πώς μας δίδαξε ο πολυεύσπλαχνος και φιλάνθρωπος Κύριός μας και κατά τον σωτηριολογικό χαρακτήρα της Ορθόδοξης Ανατολικής εκκλησίας μας, την ανάγκη σεβασμού της ελευθερίας να πράττουμε κατά πώς ορίζει η συνείδησή μας. Είμαστε κληρονόμοι αμέτρητων αγίων και μαρτύρων της εκκλησίας μας που αρνήθηκαν τη βία, τις στρατιωτικές υπηρεσίες, και έπραξαν ως όριζε η συνείδησή τους. Ως Χριστιανοί!

 

Μιχάλης Μαραγκάκης, αντιρρησίας συνείδησης

 

***

 

Κανένα κενό στα ανθρώπινα δικαιώματα,

καθόλου έδαφος στη βία

Η τραγική δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου μάς συγκλόνισε όλους, ήταν σαν να δολοφονήθηκε το δικό μας παιδί, ο συμμαθητής μας, ο γείτονάς μας. Τον Δεκέμβρη του 2008 ξεχείλισε η οργή, δεν αντιμετωπίστηκαν όσα δημιουργούν μια εκρηκτική κατάσταση στην κοινωνία και –κυρίως μεταξύ των νέων ανθρώπων που νιώθουν όλο και περισσότερο ότι χάνεται η ελπίδα– και τελικά η βία επισκίασε τις κινητοποιήσεις. Η δολοφονία του Αλέξανδρου άνοιξε το καπάκι και ελευθέρωσε την κοινωνική βία που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Είναι χρέος όλων μας, των πολιτικών κομμάτων, των γονέων, των εκπαιδευτικών και όλων των κοινωνικών φορέων, να αναζητήσουμε με νηφαλιότητα τους τρόπους που θα διασφαλίσουν ότι δεν θα ξανα-υπάρξει αστυνομική αυθαιρεσία και ατιμωρησία, δεν θα ξανασυμβεί ποτέ τέτοιος θάνατος και δεν θα ανατροφοδοτείται με πράξεις αντεκδίκησης –και μάλιστα τυφλές– ο αδιέξοδος δρόμος της βίας. Είναι ανάγκη να μετατρέψουμε τα αισθήματα οργής που κυριαρχούν στην νεολαία σε ένα κίνημα για πολιτικές και θεσμικές αλλαγές που θα ενδυναμώσουν την κουλτούρα της μη βίας και τη δημοκρατία. Στόχος είναι να απομονωθούν οι θύλακες βίας που πυροδοτούν εντάσεις, τόσο εντός του κρατικού κατασταλτικού μηχανισμού, όσο και στην κοινωνία.

Ο όλος χειρισμός της δολοφονίας του Αλέξανδρου από την τότε κυβέρνηση έριξε λάδι στη φωτιά. Η ανάληψη των πολιτικών ευθυνών και ίσως η παραίτηση του υπεύθυνου υπουργού θα μπορούσε να είναι το πρώτο βήμα για να εκτονωθεί σταδιακά η οργή και η κλιμάκωση της βίας. Η τότε κυβέρνηση δεν το επέλεξε. Δεν υπήρξε μια ουσιαστική, δημοκρατική συζήτηση, ούτε πολιτικά συμπεράσματα, τόσο σε σχέση με τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, όσο και για τους λόγους που οι κινητοποιήσεις επισκιάστηκαν από τη βία και κυρίως για το πως θα αναπτυχθεί μια κουλτούρα και πολιτικές συμμετοχής των νέων ανθρώπων στη διαμόρφωση των εξελίξεων που τους αφορούν. Παράλληλα, όμως, ένα αξιοπρόσεκτο κομμάτι των νέων και της κοινωνίας με καθιστικές διαμαρτυρίες και μη βίαιες κινητοποιήσεις προσπάθησε να μιλήσει για την ίδια την ποιότητα της δημοκρατίας που είχε πληγεί από τη σφαίρα του ειδικού φρουρού.

Όλο και περισσότεροι πολίτες είναι αντίθετοι με τη χρήση βίας από όπου κι αν ασκείται, με όποια δικαιολογία και αν επιδιώκεται να δικαιολογηθεί, ιδιαίτερα σήμερα που βρισκόμαστε σε μια βαθιά πολλαπλή κρίση, κοινωνική, πολιτισμική, οικονομική και περιβαλλοντική.

Η βία βρίσκεται στις ίδιες τις αξίες και την κουλτούρα που, με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων, καλλιεργείται για δεκαετίες στο εσωτερικό της ΕΛΑΣ με τη στρατιωτική δομή κι εκπαίδευση. Η νέα κυβέρνηση πρέπει να αντιληφθεί ότι δεν υπάρχει ασφάλεια χωρίς σεβασμό των δικαιωμάτων και της ζωής των πολιτών. Τώρα χρειάζεται να απαντήσουμε όλοι, τα πολιτικά κόμματα, οι κοινωνικές οργανώσεις και οι πολίτες, στο κρίσιμο ερώτημα: Πώς θα εκπαιδευτεί η αστυνομία ώστε να σέβεται τη ζωή των πολιτών, να προλαμβάνει αντί να πυροδοτεί την ένταση και τις συγκρούσεις, να χρησιμοποιεί μεθόδους αυτοσυγκράτησης, τεχνικές μη βίαιης επίλυσης κρίσεων και συγκρούσεων και μη χρήσης των όπλων; Η δημοκρατία, τουλάχιστον σε επίπεδο αξιακό και νομοθετικό, έχει αναγνωρίσει ότι ακόμα και ο χειρότερος εγκληματίας πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ανθρώπινο ον και ότι η ζωή κάθε ανθρώπου είναι πολύτιμη και αδιαπραγμάτευτη. Η κοινωνία θα πρέπει να διασφαλίσει την τήρηση των παραπάνω και παράλληλα να δείξει με ξεκάθαρο τρόπο ότι κανένας δεν μπορεί να χρησιμοποιεί τη βία στο όνομά της.

Δεν πρέπει να αγνοούμε ότι η κρίση έχει προχωρήσει βαθύτερα. Αφορά τις αξίες μιας κοινωνίας που δεν διασφαλίζει ότι τα παιδιά της θα ζήσουν σε ένα καλύτερο περιβάλλον, ούτε καν εξασφαλίζει ότι θα επιβιώσουν αν έρθουν αντιμέτωπα με ένα ανεξέλεγκτο «όργανο της τάξης». Οι συνδικαλιστικοί φορείς και οι αστυνομικοί θα πρέπει να αναλάβουν πρωτοβουλίες ώστε να σταματήσουν να χρεώνονται τις εγκληματικές συμπεριφορές ανθρώπων που δεν διστάζουν να αφαιρέσουν τη ζωή παιδιών όταν έχουν ως αποστολή να «προστατεύουν τη ζωή και την περιουσία των πολιτών».

Παράλληλα, είναι απαραίτητο να επανεξεταστούν:

Η οπλοφορία των αστυνομικών και οι ασφαλιστικές δικλείδες για τη χρήση των όπλων τους, με βάση μάλιστα το πλαίσιο αρχών που θέτει η σχετική σύμβαση του ΟΗΕ.

Η σκοπιμότητα και ο ρόλος σωμάτων καταστολής όπως οι Ειδικοί Φρουροί και τα ΜΑΤ.

Η επιδεικτική παρουσία δυνάμεων καταστολής μέσα σε γειτονιές, που αποτελεί καθαρά ελληνικό φαινόμενο.

Πιστεύω ότι μόνο η μη βίαιη δράση μπορεί να κινητοποιήσει την πλειοψηφία της κοινωνίας, ν’ αλλάξει τα πράγματα και να δικαιώσει τη σύντομη ζωή του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Λογικές κοινωνικού πολέμου και αντιποίνων εκμεταλλεύονται τα συναισθήματα οργής, αλλά έχουν πολύ μεγαλύτερες παράπλευρες απώλειες και καταλήγουν σε θέαμα για τα ΜΜΕ (για τα οποία ό,τι δεν έχει βία και επεισόδια δεν αποτελεί είδηση), διαμορφώνουν μια αποδοχή από τμήματα της κοινωνίας της παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της χρήσης ανεξέλεγκτης βίας, οδηγούν σε αντιλήψεις ότι όποιος δεν είναι μαζί μας είναι με τον αντίπαλο.

Πρέπει να είμαστε πλήρως αντίθετοι με λογικές «συλλογικής» τιμωρίας από κάθε πλευρά. Πρέπει οι κινητοποιήσεις για το θάνατο του Αλέξανδρου να είναι μαζικές και μη βίαιες και να αποτελούν απάντηση στη βία κάθε είδους.

Η νεολαία αρνείται ένα μέλλον στο οποίο δεν θα έχει ουσιαστικό ρόλο. Αμφισβητεί τη δομή και το περιεχόμενο του μοντέλου εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες. Αρνείται να είναι άνεργη ή να φυτοζωεί με 700 ευρώ. Τα τελευταία χρόνια είδαμε αυτή τη νεολαία να διεκδικεί τα δικαιώματά της με μη βίαιο τρόπο: οργανώνοντας αυθόρμητες τεράστιες διαμαρτυρίες ενάντια στον εμπρησμό των δασών, διεκδικώντας το δικαίωμά της στην πόλη με μαζικές ποδηλατοπορείες, συμμετέχοντας σε κοινωνικές και περιβαλλοντικές οργανώσεις, σε εθελοντικές πρωτοβουλίες και κοινωνικές επιχειρήσεις (second hand, δίκαιου εμπορίου, βιολογικής γεωργίας). Αυτές οι δράσεις δείχνουν το δρόμο της δημιουργίας και της οικοδόμησης ενός άλλου κόσμου, που είναι σήμερα όσο ποτέ άλλοτε αναγκαίος αλλά και εφικτός. Ας αναλογιστούμε όλοι μας πώς σαν κράτος, σαν δήμος, σαν εκκλησία, σαν συνδικαλιστικό κίνημα, σαν εκπαιδευτικοί, σαν απλοί πολίτες θα ενισχύσουμε και θα φωτίσουμε αυτόν και μόνο αυτόν το δρόμο που αξίζει στα παιδιά μας και στο αύριο όλων μας.

Οι χώροι όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης πρέπει να γίνουν σχολεία εκπαίδευσης σύγχρονων πολιτών που αγωνίζονται για μια δίκαιη κοινωνία, ελεύθερη από κάθε μορφής βίας, μια κοινωνία που θα εξασφαλίζει την ασφάλειά της μέσα από το διάλογο, τη συνδιαμόρφωση του κοινού μέλλοντος από όλες τις κοινωνικές ομάδες και όλες τις γενιές.

Ας ανοίξει έστω και τώρα αυτός ο δημόσιος διάλογος με το οργισμένο κομμάτι της νεολαίας μας, που καμιά καταδικαστική απόφαση δεν θα τους απεγκλωβίσει από την αδιέξοδη εκδικητική βία ενάντια στην κοινωνία που τους πληγώνει καθημερινά.

Μαραγκάκης Μιχάλης (Κάιρο Αιγύπτου, 1957): Αντιρρησίας συνείδησης. Στις 6 Δεκεμβρίου του 1986 έκανε την πρώτη δήλωση άρνησης στράτευσης για μη θρησκευτικούς λόγους στην Ελλάδα. Καταδικάστηκε σε τετραετή φυλάκιση τον Ιούνιο του 1987 και, μετά από μεγάλο κίνημα συμπαράστασης στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, αποφυλακίστηκε τον Δεκέμβριο του 1988. Κατά την 20μηνη φυλάκισή του, και μαζί με τον επίσης φυλακισμένο αντιρρησία συνείδησης Θανάση Μακρή, αγωνίστηκε (μεταξύ άλλων και με τρεις απεργίες πείνας 71, 50 και 20 ημερών αντίστοιχα) για την αποποινικοποίηση της άρνησης στράτευσης και τη θέσπιση εναλλακτικής κοινωνικής υπηρεσίας. Ιδρυτικό μέλος του Συνδέσμου Αντιρρησιών Συνείδησης. Μέλος της Ομάδας Δράσης της Διεθνούς Αμνηστίας Λευκάδας. Ιδρυτικό μέλος της Οικολογικής Πρωτοβουλίας Λευκάδας. Κάτοικος Νεοχωρίου Λευκάδας και πατέρας 5 παιδιών, εργάζεται ως εκπαιδευτικός.

Advertisements