διαπυροΝ

Γιώργος Μοναστηριώτης – Είμαστε όλοι αστυνομικοί

In Uncategorized on Οκτώβριος 11, 2010 at 4:15 μμ

Γιώργος Μοναστηριώτης

 

 

Είμαστε όλοι αστυνομικοί

 

[Το άρθρο που αναδημοσιεύεται παρακάτω γράφτηκε λίγες ημέρες μετά τη δολοφονία αστυνομικών έξω από το Α/Τ Αγίας Παρασκευής τον Οκτώβριο του 2009 και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία με τον αλλαγμένο τίτλο «Ο σκοπός, τα μέσα, τα άκρα» στις 6/11/09. Η εισαγωγή που προτάσσεται εδώ γράφτηκε τον Ιούλιο του 2010.]

1. Το εν θερμώ του κειμένου μπορεί να είναι πρόδηλο. Δεν αναιρεί όμως, κατά τη γνώμη μου, τις περίεργες συμπτώσεις των μέσων που χρησιμοποιούνται από ιδεολογίες οι οποίες ναι μεν ξεκινούν από αντίθετες αφετηρίες, αλλά στην πορεία τους –όταν υπεισέρχεται το στοιχείο της βίας– μας αποκαλύπτουν τις ομοιότητές τους. Αυτές οι ομοιότητες φανερώνουν την απομάκρυνση από την παράδοση του ανθρωπισμού και την υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης, όπως την επικαλούνται πλέον όλο και πιο ανοιχτά, με σωτηριολογικό περιεχόμενο, διάφορες ακροαριστερές και αναρχικές οργανώσεις.

Η Χ. Άρεντ, στο βιβλίο της Περί βίας, αναφέρει τα εξής: «Οι πολιτικές δολοφονίες, πέρα από κάποιες πράξεις τρομοκρατίας εναντίον μεμονωμένων ατόμων που διαπράχθηκαν από μικρές ομάδες αναρχικών, αποτελούσαν κυρίως προνόμιο της Δεξιάς, ενώ οι οργανωμένες ένοπλες εξεγέρσεις παρέμειναν ειδικότητα των στρατιωτικών.»

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, βέβαια, δεν έχουμε καν πολιτική δολοφονία· δεν έχουμε καν δολοφονία ανθρώπων που έχουν κάνει κάποια αυθαιρεσία ή κάποιο έγκλημα· έχουμε 6 αστυνομικούς που έτυχε να βρεθούν στο σημείο εκείνο και έγιναν, χωρίς λόγο και αιτία, θύματα μιας βίας ανήκουστης και πέρα από κάθε ιδεολογική –έστω και επαναστατική– νομιμοποίηση.

Αξίζει όμως να σημειώσουμε και κάτι άλλο. Μια μικρή παρέκβαση.

Στην Ελλάδα, οι δολοφονικές ενέργειες διαπράττονται κυρίως από κομμουνιστικές ακροαριστερές οργανώσεις, και όχι τόσο από αναρχικές ομάδες. Συναντάμε όμως μιαν αξιοπερίεργη ταύτιση και υποστήριξη των οργανώσεων αυτών από αναρχικούς, το οποίο βέβαια μπορεί για κάποιον γνώστη ιδεολόγο αναρχικό να αποτελεί άλλο ένα ακραίο παράδοξο στον ελληνικό αναρχισμό –δηλαδή οι αναρχικοί να υποστηρίζουν τρομοκρατικές οργανώσεις, σταλινικούς, μαοϊκούς κλπ.

Μια πιο προσεκτική ματιά, όμως, στα πεπραγμένα και τη ρητορική των αναρχικών δεν θα βρει ιδιαίτερη δυσκολία να ανακαλύψει το μονοπάτι εκείνο που οδηγεί πολλούς αναρχικούς στην υπεράσπιση του μαρξισμού-λενινισμού: είναι η κοινή αντίληψη ότι το κράτος αποτελεί απλώς ένα εργαλείο βίας και καταναγκασμού στα χέρια της άρχουσας τάξης και των κρατιστών και ότι, πέρα απ’ όλα, πρωτεύων στόχο αποτελούν ο καπιταλισμός και το κράτος. Έτσι, η ακρισία και ο αθεωρητισμός των νεο-αναρχικών μπορούν με ευκολία να τους οδηγήσουν στον σταλινισμό.

2. Ο τίτλος του άρθρου μπορεί να φαντάζει προκλητικός, άλλα δεν είναι. Φανερώνει πως είμαστε πάντοτε με την πλευρά των θυμάτων. Ή πιο σωστό θα ήταν να ειπωθεί πως είμαστε πάντοτε με τα θύματα και τη δικαιοσύνη.

Δικαιοσύνη, με την έννοια πως η δημοκρατική παράδοση φέρει μέσα της την ερμηνεία της ανθρώπινης ύπαρξης έτσι όπως την εποίησε στην Αντιγόνη του ο Σοφοκλής: «Ποτέ μεν κακόν, άλλοτ’ επ’ εσθλόν έρπει.» Ο άνθρωπος, δηλαδή, βαδίζει άλλοτε προς το κακό και άλλοτε προς το καλό, οπότε κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες κάθε άνθρωπος θα μπορούσε να διαπράξει κάποιο κακό, κάποιο έγκλημα –εν δυνάμει, δηλαδή, όλοι θα μπορούσαμε. Γι’ αυτό η δημοκρατική αντίληψη δεν τιμωρεί τελεσίδικα. Γι’ αυτό και είμαστε κατά της θανατικής ποινής καθολικά: γιατί δίνεται η ευκαιρία ακόμα και στον χειρότερο εγκληματία κάποτε, αν θελήσει και μπορέσει, να επιστρέψει στην κοινωνία του ως εν πολλοίς δημιούργημά της.

Στις επαναστατικές τρομοκρατικές οργανώσεις κάθε απόχρωσης, άλλα και στους υποστηρικτές τους, θα διαπιστώσουμε σε έντονο βαθμό την υποστήριξή τους στον αυταρχισμό, είτε αυτός εκδηλώνεται με τις πράξεις τους είτε με την υπεράσπιση ανελεύθερων καθεστώτων και μεθόδων από αριστερούς φασίστες. Όπως, για παράδειγμα, στην υπεράσπιση της Κούβας, του Ιράν, του Σ. Χουσεΐν, του Τσάβες κλπ.

Η τάση αυτή προς τον αυταρχισμό, εμφανής και στο λεξιλόγιό τους, προϊδεάζει ή και προειδοποιεί για το πού στοχεύουν και σε τι καθεστώς μπορούν να οδηγήσουν απόψεις και αντιλήψεις που εχθρεύονται τα σημερινά καθεστώτα και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Γ. Μ., 25.07.2010

 

 

Είμαστε όλοι αστυνομικοί.

 

Είτε προέρχεται από τον νετσαγεφικό αναρχισμό είτε από την γκεβαρική αριστερά, η μέθοδος του εκτελεστικού αποσπάσματος –εμπνευσμένη από τα τάγματα εφόδου– αποδεικνύει για άλλη μια φορά πως τα άκρα συναντώνται και πως ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, αλλά τα μέσα αργά ή γρήγορα αποκαλύπτουν τον σκοπό.

Ο μαύρος και ο κόκκινος φασισμός που συμπορεύτηκαν στη διάρκεια του 20ού αιώνα είχαν κοινή ιδεολογική αναφορά: την εναντίωσή τους στη δημοκρατία και στα ανθρώπινα δικαιώματα ως αστικά κατασκευάσματα που σκοπό έχουν να παραπλανήσουν και να αποπροσανατολίσουν το λαό. Οι νετσαγεφικές/μουσολινικές πρακτικές που χρησιμοποιούν οι τρομοκράτες δεν χωρά αμφιβολία ότι ωθούνται από εξολοθρευτικές τάσεις που μας δίνουν το δικαίωμα να μιλήσουμε από τα σπάργανά τους ότι οδηγούν σε έναν νέο ολοκληρωτισμό. Οι επαναστατικές ακροαριστερές σέχτες, ή άλλως οι επαναστατικές elite, με τον μονολιθικό τους ψυχισμό και τη μεθυστική εικόνα του τυχοδιώκτη και του επαναστάτη, οδηγούνται κυρίως από αρνητικά πάθη και δικτατορικές μεθόδους, ικανές να εκκολάψουν το αβγό του φιδιού, κόκκινο ή μαύρο. Όμως, αλίμονο αν ο θρίαμβος της επανάστασης δεν είναι ο σεβασμός και η αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Τότε, η Αριστερά που γοητεύεται από τον μιλιταρισμό και τις στρατιωτικές μπότες θα αντικρίσει στον καθρέφτη της Ιστορίας μια βαθιά υποκριτική και αυταρχική σχέση με την πανίσχυρη εξουσία, που ξεκινάει από τον Σεργκέι και καταλήγει στον Τζουγκασβίλι…

 

Γιώργος Μοναστηριώτης, Οκτώβριος 2009

Γιώργος Μοναστηριώτης (Κέρκυρα, 1979): Ιδιωτικός υπάλληλος. Τον Μάιο του 2003, ως Εθελοντής Πενταετούς Υποχρέωσης (Ε.Π.Υ.) αρνήθηκε να μεταβεί στον Περσικό Κόλπο με τη φρεγάτα «Ναβαρίνο» (ήταν μέλος του πληρώματός της), ενώ ταυτόχρονα παραιτήθηκε από το Πολεμικό Ναυτικό και έγινε αντιρρησίας συνείδησης. Ακολούθησαν διαδοχικές καταδίκες, συλλήψεις και φυλακίσεις για λιποταξία. Σήμερα είναι μέλος της Δημοκρατικής Αριστεράς στην Κέρκυρα.

Advertisements